© 2015 eyeLoco Gallery

De Brouwerstraat 5, 2600 Berchem (BE-Antwerp)

  • Facebook Clean
  • Twitter Clean

'Pointes,' by Elke Andreas Boon

curated by Inge Braeckman

25/09/2015 - 01/11/2015

‘Je kunt er een esthetisch genot aan beleven, maar het is duidelijk dat dit kunstwerk niet vooreerst op schoonheid uit is.’

Marc De Kesel

 

 

Om metafysisch betekenis te krijgen moet een ervaring aan de tijd ontsnappen. Die ontsnapping kan alleen gebeuren door een ogenblik vast te nemen en te isoleren. Het hele oeuvre van Elke Andreas Boon draait rond deze gedachte. Hoewel tijd, de kwetsuren en de blessures van een moment, van een handeling, van een manier van zijn waarvoor de mensen vaak graag de ogen sluiten, steeds pregnant en op een confronterende wijze in haar werk aanwezig zijn, wijst ze ons op het feit dat kunst om het vasthouden en tegelijk opheffen van een ervaring, ingebed in het leven, gaat. Het is niet het volmaakte of datgene wat we associëren met perfect zijn dat Elke Andreas Boon interesseert. ‘Schoon’ is voor haar datgene wat zich bevindt in de ‘sfeer’ van het vergankelijke en het aardse, het menselijke en het tijdelijke ook. Het zijn die ervaringen die ze aan de hand van haar beeldend universum wil vasthouden en bewaren.

 

Op haar eigentijdse en typische manier herdefinieert ze zo het eeuwenoude begrip van schoonheid op een spontane manier aan de hand van haar werk – tegelijk intuïtief, vanuit een letterlijk buikgevoel, en beredeneerd. Schoonheid is voor haar pijn, vergankelijkheid, broosheid, een scheur in een blad papier, een wonde bij een kind,… Bloed (Elke Andreas Boon gebruikt vaak haar eigen bloed in haar werken) symboliseert immers niet alleen pijn, het is eveneens een unieke parel van een onschatbare waarde die de identiteit van iemand bepaalt. Het fungeert tegelijkertijd als een stempel, het DNA van zowel de kunstenaar, als het beeld en de wereld waarmee ze als kunstenaar samenvalt. Want Elke Andreas Boon is haar werk en haar werk is haar. Hoewel haar werk narratief lijkt, is het steeds doorspekt met picturale referenties.

 

Ze toont ons van de dingen des levens beide kanten: de eeuwige schoonheid en de vergankelijkheid ervan, vaak gelieerd aan een uitdagende erotiek en een onuitgesproken sensualiteit, voorzien van een subtiele en zachte poëzie. Verstilling ook. Tederheid en hardheid omhelzen elkaar op een unieke en symbiotische manier. Ze vormen een constante in haar rijkgeschakeerde oeuvre. Daarbij verliest ze de ‘geestigheid’ (omdat humor relativeert) nooit uit het oog. Denken we maar aan het beeld waarop Elke Andreas Boon ons recht aankijkt terwijl ze een chewing gum blaast. Of aan haar werk waar ze met confetti woorden maakt.

 

Met ‘Pointes,’ diept Elke Andreas Boon haar vroegere thema’s verder uit maar op een manier waarbij ze zichzelf steeds vernieuwt en uitdaagt, de grenzen van haar kunnen en zijn aftast. Want het laatste wat Elke Andreas Boon wil doen is zichzelf verloochenen om de ander te behagen. Ze heeft begrepen dat kunst niet hoeft te verleiden om te bestaan. Dat het ‘unbehagen’ van cruciaal belang is.

De titel van haar tentoonstelling verwijst dan ook niet alleen naar een strekking of een gedachte, maar houdt ook de betekenis van geestigheid in zich aangezien creatie steeds een soort van speelsheid genereert. Maar de titel staat ook voor ballerinaschoenen, die in de volksmond ‘pointes’ worden genoemd. Meisjes moeten pijn lijden om tot de ultieme vorm van schoonheid te komen.

Vroegere werken in deze tentoonstelling dialogeren met een aantal speciaal voor deze tentoonstelling gemaakte foto’s en videowerk. Een boot en een golfslag krijgen onbewust een actueel thema toegedicht omdat Elke Andreas Boon haar beelden openlaat en niet in een bepaalde richting stuurt. Het gaat niet enkel om het beeld van de boot, maar ook om het onderweg zijn. Meer nog, het beeld van een boot wordt door de suggestiviteit die ze hanteert, in zekere zin als een menselijke gedaante behandeld.

Maar er zijn ook heel wat tekeningen te zien… Met haar ‘Broken Cities’ en ‘Pierced Cities’ maakt ze de fragiliteit van hedendaagse steden zichtbaar. Ze geeft aan hoe vergankelijk stenen en steden kunnen zijn. Haar tekeningen van baby’s in zachte tonaliteiten die de kwetsbaarheid aangeven, getuigen van dezelfde fragiliteit en actualiteit.

 

Deze hele tentoonstelling is dan ook als één installatie, als één visuele gedachte opgevat, waarbij de kijker plots midden in het universum van Elke Andreas Boon gedompeld wordt.

 

 

                                              Inge Braeckman

 

 

Elke Andreas Boon is geboren en werkt in Gent. Ze nam reeds deel aan verschillende tentoonstellingen in binnen- en in buitenland, zoals onder andere De Brakke Grond in Amsterdam, het Guangdong Museum of Art in China of Camara Oscura in Madrid. 

 

Met dank aan Fotoshop Gent, Kasteellaan 421a
Tel. 09 324 02 51        www.fotoshopgent.be